Stałem w kuchni mojej mamy, kiedy rzuciła nam w twarz, że do końca miesiąca mamy się wyprowadzić, i widziałem, jak moja żona pęka ze złości i upokorzenia. Przez dwa lata żyliśmy w jej mieszkaniu, dokładaliśmy za mało, narzekaliśmy za dużo i wmawialiśmy sobie, że po prostu mamy pecha. Dopiero kiedy trafiliśmy do ciasnej kawalerki i zostaliśmy sami z rachunkami, zrozumiałem, gdzie kończy się pomoc rodziny, a zaczyna zwykłe wygodnictwo.