Nigdy nie zapomnę poranka, w którym mój zięć stanął w drzwiach kuchni i rzucił do mnie: „Wstawaj i zrób mi kawę”, jakbym była w swoim własnym domu nikim. Przez dwa tygodnie żyliśmy w napięciu, kłótniach i upokorzeniu, a ja desperacko próbowałam utrzymać rodzinę w całości. Ta historia boleśnie pokazała mi, że miłość do bliskich nie może oznaczać zgody na brak szacunku.