Stałam pod drzwiami mojego mieszkania z torbą zakupów i słuchałam, jak moja matka mówi przez telefon, że „u nas” nie ma już dla mnie miejsca na moje zasady. Wtedy pierwszy raz naprawdę poczułam, że wdzięczność może zamienić się w klatkę, a pomoc, za którą całe życie dziękowałam, może odebrać człowiekowi oddech. Długo wmawiałam sobie, że przesadzam, ale dziś wiem, że największa wojna toczyła się nie o metry kwadratowe, tylko o granice, których nigdy nie umiałam postawić.