Stałam w progu własnego mieszkania i patrzyłam, jak moja siostra wnosi torby, jakby to był jej dom, a nie mój, i czułam, jak wszystko, co budowaliśmy z mężem latami, zaczyna się sypać. Przez kilka tygodni próbowałam ratować rodzinę, spokój i własne sumienie, ale prawda o ich długach i eksmisji uderzyła we mnie mocniej, niż byłam gotowa przyjąć. Musiałam wybrać między byciem „dobrą siostrą” a ochroną swojego małżeństwa, pracy i życia, które z takim trudem poukładaliśmy.