Siedzę na werandzie w Chicago i wpatruję się w skrzynkę, jakby tam było całe moje życie. Mogę być babcią Amelką dla wnuków, zawsze uśmiechniętą – ale czy ktoś widzi, ile żalu chowam w środku? Po siedemdziesiątce świat zaczyna traktować cię jak powietrze i tylko starych listów nikt nie czyta do końca.