Oddałam rodzinie wszystko, a kiedy pierwszy raz powiedziałam „nie”, usłyszałam, że jestem potworem
Do dziś mam w uszach trzask filiżanki o zlew i głos mojej matki, kiedy wykrzyczała mi, że serca już we mnie nie ma. Przez lata byłam dla wszystkich podporą, bankomatem, kierowcą i ratownikiem od cudzych kryzysów, aż sama zaczęłam się rozsypywać po cichu. Kiedy w końcu postawiłam granicę, nie straciłam tylko spokoju — musiałam też sprawdzić, czy w tej rodzinie ktokolwiek umie kochać mnie za to, kim jestem, a nie za to, co daję.