Stałam w kuchni z walizką przy nodze, a moja teściowa patrzyła na mnie takim wzrokiem, jakby wreszcie doczekała się chwili, na którą czekała od lat. Mój mąż znowu powiedział, że przesadzam i że jego matka „po prostu tak ma”, a ja w tamtej sekundzie poczułam, że jeśli nie wyjdę, to już całkiem zniknę. Dziś mieszkam sama w małej kawalerce na warszawskim osiedlu i uczę się życia od nowa, bez ciągłego wstydu, napięcia i tłumaczenia się z samej siebie.