Stałam w przedpokoju z kluczami w dłoni i pierwszy raz w życiu patrzyłam na własnego syna jak na obcego człowieka. Przez trzy lata karmiłam ich obietnicami, rachunkami płaconymi po cichu i nadzieją, że „to tylko na chwilę”, aż coś we mnie pękło. Dziś wciąż zadaję sobie pytanie, czy ich skrzywdziłam, czy po prostu przestałam ratować dorosłych ludzi przed konsekwencjami ich wyborów.