Wciąż mam przed oczami moment, kiedy szwagier rzucił mimochodem, że „przecież jeszcze oddajecie nam za wkład”, a ja dosłownie zamarłam przy kuchennym blacie. Myślałam, że największym problemem są niezapowiedziane wizyty rodziny mojego męża, ich buty pod drzwiami i komentarze o tym, jak prowadzę dom, ale prawda okazała się dużo gorsza. Musiałam postawić granice, jakich wcześniej bałam się nawet nazwać, bo inaczej straciłabym nie tylko spokój, ale i szacunek do samej siebie.