Stałam w białej sukni, kiedy ciotka odsunęła talerz i syknęła, że na takim weselu to ona jeszcze nie była. Wtedy poczułam, że albo dalej będę udawać idealną córkę z porządnej rodziny, albo wreszcie powiem prawdę o długach, komorniku i domu, który od miesięcy trzymał się już tylko na pozorach. Powiedziałam wszystko przy wszystkich, a to, co miało być największym wstydem naszego rodu, nagle pękło jak bańka i wypuściło z nas lata milczenia.