Stałam w przedpokoju z ręką na zamku nowej kurtki mojej córki i słuchałam, jak własna matka mówi mi, że mam ją oddać mojej siostrze, bo tak trzeba w rodzinie. Patrzyłam na Zosię, która udawała twardą, ale oczy już miała pełne łez, i wtedy coś we mnie pękło. To nie była już kłótnia o rzeczy, tylko o granice, godność i o to, ile jeszcze mamy znosić, żeby inni mieli wygodnie.