Pamiętam moment, kiedy w gabinecie lekarskim usłyszałam diagnozę i zobaczyłam, jak mój mąż przestaje na mnie patrzeć jak na żonę. Zostałam sama z ciążą, potem z dzieckiem, a jeszcze później z walizką wystawioną pod drzwi przez własną teściową. Dziś wiem, że można przeżyć rzeczy, po których człowiekowi wydaje się, że już nic w nim nie zostało, i mimo to dalej kochać całym sercem.