Stałam w kuchni z telefonem w ręce, kiedy mój brat znów zadzwonił z prośbą o pieniądze, a ja poczułam, że pęka we mnie ostatnia nitka cierpliwości. Przez lata ratowałam go z długów, kłamstw i obietnic bez pokrycia, aż w końcu straciłam poczucie bezpieczeństwa, spokój i samą siebie. Długo myślałam, że pomaganie to miłość, ale dziś wiem, że czasem największą odwagą jest przestać podtrzymywać kogoś, kto nie chce stanąć na własnych nogach.