Stałam w przedpokoju z torbą zakupów w ręce i słuchałam, jak moja własna matka mówi mi, że bez niej nie dałabym sobie rady. Wpuściłam ją do swojego życia, kiedy byłam słaba, zmęczona i przerażona, a ona krok po kroku przejęła nie tylko mieszkanie, ale też moje decyzje, moje dziecko i moje poczucie bezpieczeństwa. Najgorsze było to, że długo sama sobie wmawiałam, że to wszystko dzieje się z wdzięczności, a nie ze strachu.