Stanęłam w kuchni z rękami trzęsącymi się tak mocno, że kubek omal nie wypadł mi z dłoni, kiedy mój mąż powiedział, że znowu mamy „pomóc” jego siostrze. Myślałam, że budujemy wspólne życie, a nagle zrozumiałam, że dla wszystkich jestem tylko tą rozsądną, która zawsze dopłaci, ustąpi i jeszcze przeprosi. Do dziś nie wiem, czy postawiłam granicę w ostatniej chwili, czy po prostu za późno zauważyłam, że lojalność zaczęła mnie niszczyć.