Pamiętam moment, kiedy Halina stanęła w moim przedpokoju z dwiema walizkami i miną, jakby wracała do siebie, a nie wprowadzała się do nas. Z dnia na dzień zaczęłam czuć się jak intruz we własnym domu, a każdy obiad, każda uwaga i każde milczenie Michała bolały bardziej, niż chcę przyznać. Dopiero kiedy pękłam i poszliśmy po pomoc, zrozumiałam, że jeśli sama nie postawię granic, nikt nie zrobi tego za mnie.