Stałam pod ścianą w ciemnym przedpokoju i słuchałam, jak mój syn z synową rozmawiają o mnie tak, jakby mnie już tam nie było. Po tym, co usłyszałam, coś we mnie pękło, bo nagle cały ten ich „troskliwy” plan przestał wyglądać jak pomoc, a zaczął jak ciche odbieranie mi życia po kawałku. Do dziś nie wiem, czy bardziej boli mnie ich strach o mnie, czy to, że przestali widzieć we mnie człowieka.