Pamiętam moment, kiedy moja córka rozpłakała się nad rozsypanymi kredkami, a ja zamiast ją przytulić, najpierw nasłuchiwałam kroków Pawła. Żyłam latami w mieszkaniu, w którym wszystko musiało być idealne, tylko my z dnia na dzień coraz bardziej się w środku rozsypywałyśmy. Odeszłam dopiero wtedy, gdy zrozumiałam, że jeśli zostanę, stracę nie tylko siebie, ale też uśmiech własnego dziecka.