Pamiętam moment, w którym wszystko we mnie zamarło, bo usłyszałam pół zdania i zobaczyłam strach, jakiego wcześniej u mamy nie znałam. Przez wiele miesięcy żyłam między nadzieją, że tata wróci, a przeczuciem, że prawda jest dużo gorsza, niż ktokolwiek chciał mi powiedzieć. Do dziś nie wiem, czy bardziej bolało mnie jego zniknięcie, czy to, że najbliżsi patrzyli mi w twarz i wybierali milczenie.