Stałam boso w kuchni, z kubkiem zimnej herbaty w ręku, kiedy mój mąż powiedział mi, że jeśli teraz odejdę do matki na noc, to mogę już nie wracać. Przez lata wmawiałam sobie, że jeszcze trochę wytrzymam, że obowiązek wobec rodziny jest ważniejszy niż moje zmęczenie, lęk i coraz większa pustka w środku. Dziś wciąż zadaję sobie pytanie, czy ratowanie innych naprawdę musi oznaczać powolne niszczenie samej siebie.